Mały Pietrek zaś jak zmyknął, tak wziął bydło tego staruska, co go wsadził za siebie do worka i zagnał do domu. Duży Pietrek zaś, skoro wrzucił worek ze staruskiem do rzeki, wrócił się do chałupy, ale za niedługośko, jakby na swoje utrapienie, zo-bacył Małego Pietrka i zaraz się go pyta, jak się to stało, że on żyje, kiej ja cię utopił.

Tak Mały Pietrek mu opowiedział, jak to było:

— Jageś mie do wody wrzucił, tak ja tam widział, jakie są tam piękne gościńce, jakie tam folwarki, co tam bydła takiego, jak ja teraz mam; ale jesce jest i ładniejse, inom ja go nie dostał, bom biedny, to mi nie mogli dać takiej gadziny, jaką dają tym, co są bogaci. Ale żebyś ty posedł, tobyś dostał jak naj-ładniejse bydło, boś ty bogaty!

Tak Duży Pietrek prosił ozłakomiony Małego Pietrka, żeby go też do tej wody zaniósł. Mały Pietrek wziął Dużego Pietrka do worka i zaniósł go nad rzekę, a jak go miał do wody wrzucać, tak Duży Pietrek prosił go, żeby mu jesce włożył kamień do worka na spodek, żeby on mógł prędzej do dna dolecieć.

Jak Mały Pietrek wrzucił Dużego do wody, tak już Duży Pietrek zakończył prześladować Małego raz na zawse. A Małemu Pietrkowi teraz się dopiero świat otworzył i był spokojny, bo mu już nikt nie stał na zdradzie, a miał dużo pieniędzy.